شبیه‌سازی‌ها درون شبیه‌سازی‌ها · جایی که پشته متوقف می‌شود
هر کاری که یک رایانهٔ شبیه‌سازی‌شده می‌کند را ماشینی که جهانش را اجرا می‌کند محاسبه می‌کند. پس یک شبیه‌سازی تودرتو حداکثر سهمی از محاسبات والدش را می‌تواند به کار ببرد، و هرگز بیش از آنچه ماده جهانش در کران لوید می‌تواند محاسبه کند. هر لایه محاسبات کمتری از جهانی که آن را اجرا می‌کند دارد.
اگر جهان والد اتم‌به‌اتم تفکیک شده باشد، تودرتویی چیزی به جمع کل واقعیت پایه نمی‌افزاید. رایانه‌ای که درونش ساخته شود مادهٔ معمولی است، و از قبل شمرده شده. اگر والد درشت‌تر باشد، هیچ چیز درونش نمی‌تواند محاسبه کند. آن‌وقت اپراتور باید شبیه‌سازی درونی را جداگانه، روی محاسبات خودش، اجرا کند. دستگیره‌های دیگر روی مبنای جعبه‌شن می‌مانند.
در 100%، یک جهان کاری جز اجرای جهان بعدی نمی‌کند. تمدن خود ما کسر بسیار کوچکی از ماده‌اش را برای محاسبه به کار می‌برد.
- واقعیت پایهفیزیکی مثل ما: 1% از هر کیلوگرم جهان مشاهده‌پذیر در کران لوید، 8.1 × 10101 FLOPS.
- لایهٔ 11.3 × 1068 FLOPS می‌طلبد؛ واقعیت پایه اجازه می‌دهد 8.1 × 10101 FLOPS. اجرا می‌شود.
- لایهٔ 26.0 × 1041 FLOPS می‌طلبد؛ والدش اجازه می‌دهد 1.3 × 1066 FLOPS (سهمش از محاسبات والد). اجرا می‌شود.
- لایهٔ 31021 FLOPS می‌طلبد؛ واقعیت پایه اجازه می‌دهد 8.1 × 10101 FLOPS. اجرا می‌شود. والدش درشت‌تر از اتم است و نمی‌تواند رایانه‌ای در خود داشته باشد، پس واقعیت پایه این لایه را مستقیم اجرا می‌کند.
پشته 3 لایه‌ها عمق دارد. واقعیت پایه باید 1.3 × 1068 FLOPS، برای 2 لایهٔ جداگانه محاسبه‌شده را تأمین کند.
لایه‌ای که در جزئیات اتم یا ریزتر تفکیک شده باشد می‌تواند رایانه‌های کارآمد در خود داشته باشد. این عددها از موتور جعبه‌شن می‌آیند، با هر زنده‌ای که به‌صورت ذهن کارکردی محاسبه می‌شود و زمان از 1900 به جلو. سهم حدس بی‌پشتوانه است. سقف‌ها فیزیک درسی‌اند.