Testler · içeriden söyleyebilir miydik?

Bir simülasyonu ancak fiziğin yapmadığı bir kestirmeyi kullanırsa fark edebilirsiniz. Bu, uzayın pürüzsüz olması gereken yerde bir ızgara, yalnızca ölçüldüğünde ortaya çıkan ayrıntı ya da çalıştırdığı şey için fazla küçük bir bilgisayar olabilir. Hiçbir deney böyle bir işaret bildirmedi. Şimdiye kadarki her ölçüm bunun yerine bir sınır koydu. Aşağıdaki her kayıt, neyin test edildiğini ya da savunulduğunu, ne çıktığını, Kum havuzunun hangi kadranını ilgilendirdiğini ve neyi göstermediğini söyler.

Çalıştırıldı ve hiçbir şey bulunmadı

Hesaplanmış bir dünyaya dair bir işaret gösterebilecek ölçümler. Hiçbiri göstermedi. Her biri bunun yerine bir sınır koyuyor. Dikkatli bir simülatör de boş bir sonuç verirdi. Dolayısıyla bu sınırlar hipotezin tamamını değil, simülasyonun belirli tasarımlarını dışlıyor.

Fermilab Holometre’nin Planck ölçeğinde ilişkili gürültü araması

Yan yana duran iki adet 39-40 m güç geri dönüşümlü Michelson interferometresi, 25 MHz’e kadar çapraz ilintilendi. Hogan’ın holografik/kuantum-geometrik uzay-zaman modelinin öngördüğü, ilişkili uzaysal konum gürültüsünü aradılar.

Sonuç. İnterferometreler, gerinim güç spektral yoğunluğunda bir Planck zamanının altında bir duyarlılığa ulaştı. İlişkili gürültü görmediler. İşbirliği, Hogan’ın özgün modelinin yüksek istatistiksel anlamlılıkla dışlandığını bildirir. Son analiz ayrıca kayma gürültüsü varyantlarını da sınırlar.

Neyi göstermediği. Kuantum geometrisinin belirli gürültü-ilinti modellerini dışlar. Genel olarak kesikliliği ya da simülasyonu dışlamaz. Hogan, böyle bir gürültünün tespit edilemeyecek kadar küçük olabileceğini ya da kimsenin araştırmadığı düzeneklerde ortaya çıkabileceğini belirtti.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Holometer Collaboration: Chou, A. S. et al. (2016). First measurements of high frequency cross-spectra from a pair of large Michelson interferometers. Phys. Rev. Lett. 117, 111102. arXiv:1512.01216.; Holometer Collaboration: Chou, A. et al. (2017). Interferometric constraints on quantum geometrical shear noise correlations. Class. Quantum Grav. 34, 165005. arXiv:1703.08503.; Fermilab News (3 Dec 2015). Holometer rules out first theory of space-time correlations.

Lorentz ihlaline ilişkin foton uçuş süresi sınırları: Fermi GRB 090510

Kısa, uzak bir gama ışını patlamasından gelen yaklaşık 31 GeV’ye kadar fotonların varış zamanlarını karşılaştırır. Test, bazı kesikli ya da kuantum kütleçekim uzay-zamanlarının öngördüğü, enerjiye bağlı bir ışık hızı içindir.

Sonuç. Enerjiye bağlı bir gecikme bulmadılar. Doğrusal bir bağımlılık için kuantum kütleçekim kütlesi M_QG > 1,2 E_Planck ile sınırlıdır (Abdo et al. 2009, Nature 462, 331). Aynı patlamanın daha sonraki bir analizi, rastgele bir “uzay-zaman bulanıklığı” modelini 2,8 E_Planck’ın üzerindeki bir ölçekle (%95 güven) ve 1,6 E_Planck ile (%99) sınırladı.

Neyi göstermediği. Yalnızca enerjiye bağlı bir foton hızı öngören modeller için geçerlidir. Lorentz simetrisini ortalamada koruyan ya da etkileri ikinci dereceden veya daha küçük olan kesikli bir uzay-zaman, doğrusal sınırla dışlanmaz.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Abdo, A. A. et al. (Fermi LAT and GBM Collaborations) (2009). A limit on the variation of the speed of light arising from quantum gravity effects. Nature 462, 331-334.; Vasileiou, V., Granot, J., Piran, T. & Amelino-Camelia, G. (2015). A Planck-scale limit on spacetime fuzziness and stochastic Lorentz invariance violation. Nature Physics 11, 344-346.

GRB 221009A’dan Lorentz ihlali sınırları (LHAASO verisi)

Şimdiye kadar gözlemlenen en parlak gama ışını patlamasından gelen TeV fotonlarının uçuş süresi analizi. 0,2-7 TeV aralığındaki herkese açık LHAASO verisini kullanır.

Sonuç. Piran & Ofengeim: doğrusal (n=1) enerji bağımlılığı için LIV ölçeğinin alt sınırları 5,9 (ışıktan yavaş) ve 6,2 (ışıktan hızlı) Planck enerjisidir. İkinci dereceden (n=2) için bunlar 5,8 ve 4,6 × 10^-8 E_Planck’tır; bu mertebenin en iyi uçuş süresi sınırları. Yang, Bi & Yin, yöntemleri farklı olduğu için farklı değerler bildirir. Örneğin n=1 ışıktan yavaş için, LHAASO ardıl ışıması kullanılarak E_QG > 14,7 × 10¹⁹ GeV çıkar.

Neyi göstermediği. Sınırlar, analiz yöntemine ve kaynağın nasıl ışıma yaptığına ilişkin varsayımlara bağlıdır. Fotonların farklı enerjilerde nasıl yol aldığını sınırlarlar. Uzay-zamanın kesikli olup olmadığını söylemezler.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Piran, T. & Ofengeim, D. D. (2024). Lorentz invariance violation limits from GRB 221009A. Phys. Rev. D 109, L081501. arXiv:2308.03031.; Yang, Y.-M., Bi, X.-J. & Yin, P.-F. (2024). Constraints on Lorentz invariance violation from the LHAASO observation of GRB 221009A. JCAP 04 (2024) 060. arXiv:2312.09079.

Fizikten ve hesaplamadan gelen sınırlar

Bu evreni simüle etmenin ne gerektirdiğine dair bilinen fizikten ya da hesaplama kuramından gelen argümanlar.

Beane, Davoudi ve Savage: kozmik ışınlardan kafes aralığı

Evrenin kübik bir uzay-zaman kafesinde sayısal bir simülasyon olduğunu varsayar (erken kafes KRD’deki gibi iyileştirilmemiş Wilson fermiyonları). Sonra gözlemleyebileceklerimizi hesaplar; en yüksek enerjili kozmik ışınlarda bozulan dönme simetrisi dahil.

Sonuç. En güçlü sınırları, yaklaşık 10¹¹ GeV’in üzerinde bir ters kafes aralığı. Bu, yaklaşık 2 × 10^-27 m’nin altında bir aralık demek. Kozmik ışın tayfının yüksek enerji kesiminden geliyor. Bir kafes ayrıca en yüksek enerjili kozmik ışınların eksenleri boyunca daha sık gelmesine yol açardı. Bunu kimse bildirmedi.

Neyi göstermediği. Tek bir belirli modeli, Wilson türü kesikleştirmeli kübik bir kafesi sınırlar. Başka kesikleştirmeleri, daha ince kafesleri ya da kafes dışı yöntemleri dışlamaz. Ve hiçbir tespit bildirmez.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Beane, S. R., Davoudi, Z. & Savage, M. J. (2014). Constraints on the Universe as a numerical simulation. Eur. Phys. J. A 50, 148. arXiv:1210.1847.

Ringel ve Kovrizhin: kütleçekimsel tepkiler ve işaret sorunu

Yazarlar, nicemlenmiş kütleçekimsel tepkilerin (kesirli kuantum Hall fazlarındaki ısıl Hall iletkenliği gibi) belirli bozonik sistemler için yerel işaretsiz kuantum Monte Carlo’yu engellediğini gösterir. Bu, bazı kuantum sistemlerin verimli klasik Monte Carlo simülasyonuna direndiğini düşündürür.

Sonuç. Sonuç, belirli yoğun madde fazlarının işaretsiz QMC temsilleriyle ilgilidir. Makale simülasyon hipoteziyle ilgili değil. Popüler haberler bunun simülasyonda olmadığımızı gösterdiğini iddia etti. Yorumcular bunu reddetti.

Neyi göstermediği. Evrenin simüle edilemeyeceğini göstermez. Klasik algoritmaların tek bir sınıfını kapsar. Biçimsel bir karmaşıklık kuramı güçlük kanıtı değildir. Ve bir kuantum bilgisayarı üzerine kurulu bir simülatör bundan etkilenmez (Aaronson, 2017).

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Ringel, Z. & Kovrizhin, D. L. (2017). Quantized gravitational responses, the sign problem, and quantum complexity. Science Advances 3(9), e1701758. (arXiv:1704.03880, earlier title 'Quantized gravitational responses and the sign problem'); Aaronson, S. (3 Oct 2017). Because you asked: the Simulation Hypothesis has not been falsified; remains unfalsifiable. Shtetl-Optimized.

Vazza: astrofiziksel enerji ve bilgi bütçesi

Görünür Evren’in, Planck çözünürlüğünde Dünya’nın ve yüksek enerjili nötrino gözlemlerinin belirlediği daha kaba bir çözünürlükte Dünya’nın durumunu kodlamak için gereken enerjiyi tahmin etmek için holografik sınırı ve Landauer ilkesini kullanır.

Sonuç. Görünür Evren’i kodlamak yaklaşık 3,5 × 10¹²⁴ bit ve 8,9 × 10¹⁰¹ J gerektirir. Gözlemlenebilir Evren yaklaşık 2,7 × 10⁷¹ J barındırır. Planck çözünürlüğünde Dünya yaklaşık 3,0 × 10⁵² J ister. Yüksek enerjili nötrino gözlemlerinin izin verdiği en kaba çözünürlükte (yaklaşık 10^-23 m) Dünya yaklaşık 4,3 × 10²⁸ J ister. Bu enerji ilke olarak var, ama çalışan bir simülasyonun gerektirdiği hızda değil. Sonuç: bizim fiziğimizdeki bir evren bunu simüle edemez. Rakamlar ön baskıdan (arXiv v1).

Neyi göstermediği. Farklı fiziğe sahip simülatörleri ya da yalnızca gözlemcilerin ihtiyaç duyduğunu render eden simülasyonları kapsamaz. 2026’da bir Frontiers yorumu (Edge & Brown), makalenin Bostrom’un iddiasından daha güçlü, ortak dünyalı bir sürümü hedeflediğini savunur.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Vazza, F. (2025). Astrophysical constraints on the simulation hypothesis for this Universe: why it is (nearly) impossible that we live in a simulation. Frontiers in Physics 13, 1561873. arXiv:2504.08461.; Edge, E. & Brown, C. A. (2026). Commentary: Astrophysical constraints on the simulation hypothesis for this Universe. Frontiers in Physics (article 1808725), 21 April 2026.

Wolpert: bilgisayar bilimi kuramı ve simülasyon hipotezi

Bilgisayar bilimi kuramını fiziksel Church-Turing tezi aracılığıyla fiziğe bağlar. Simülasyonu biçimsel olarak tanımlar. Sonra simülasyon ve öz-simülasyon hakkında sonuçlar elde etmek için Kleene’nin ikinci özyineleme teoremini ve Rice teoremini kullanır.

Sonuç. Varsayımları altında, kendi bilgisayarımızda çalıştırdığımız bir simülasyonun içinde olabileceğimizi kanıtlar. Bu öz-simülasyondur: iki özdeş, eşit derecede gerçek örnek. Ayrıca Rice teoreminden imkânsızlık sonuçları türetir ve homomorfik şifrelemeye ve iç içe evren çizgelerine bakar.

Neyi göstermediği. Fiziksel Church-Turing tezine bağlı biçimsel bir analizdir. Evrenimizin bir simülasyon olup olmadığını söylemez. Sonuçları yalnızca bizim evrenimiz için değil, böyle her evren çifti için geçerlidir.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Wolpert, D. H. (2025). What computer science has to say about the simulation hypothesis. J. Phys. Complexity 6(4), 045010. (arXiv:2404.16050, 'Implications of computer science theory for the simulation hypothesis')

Önerildi, henüz çalıştırılmadı

Yayımlanmış ama gerçekleştirilmemiş deneyler.

Campbell ve ark.: gözleme göre render testleri önerisi

Sınırlı kaynaklı bir simülatörün, bilgi bir makine tarafından algılandığında değil, bir gözlemciye ulaştığında bir şeyi render ettiğini varsayar. Çift yarık ve gecikmeli seçim deneylerini yalnızca kavram olarak önerir; sistem bu yolla emek tasarrufu yapıyor olsaydı sonuç farklı olurdu.

Sonuç. Makale deneyleri kavram olarak anlatır ve hiçbir veri bildirmez. Bu tasarımların yayımlanmış bir çalıştırmasını bulamadık.

Neyi göstermediği. Standart kuantum mekaniği bu tür deneylerin sonuçlarını bir simülatör olmadan zaten öngörür. Bu yüzden boş bir sonuç ikisini net biçimde ayırt edemezdi. Ve öneri, türetmediği, varsaydığı bir render kuralına dayanıyor.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Campbell, T., Owhadi, H., Sauvageau, J. & Watkinson, D. (2017). On testing the simulation theory. Int. J. Quantum Foundations 3(3), 78-99. arXiv:1703.00058.; IJQF makale sayfası

İddia edildi ve tartışmalı

Hipotezin lehine ya da aleyhine, alanın kabul etmediği yayımlanmış iddialar.

Vopson: infodinamiğin ikinci yasası

Bilgi durumlarını tutan sistemlerin bilgi entropisinin zamanla sabit kaldığını ya da düştüğünü önerir. 2023 tarihli bir devam çalışması bunun simüle edilmiş bir evrene uyduğunu savunur. Dijital veriye, genetiğe, atom fiziğine ve kozmolojiye işaret eder.

Sonuç. Özgün makale: Vopson & Lepadatu (2022). Simülasyon argümanı: Vopson (2023). 2025 tarihli bir makale aynı fikirden kütleçekimi türetir. Matematiği ve entropi kullanımı hakkında kamuoyundan eleştiri aldı ve yazar yanıt verdi. Kimse bağımsız bir deneysel doğrulama yayımlamadı.

Neyi göstermediği. Önerilen yasa geçerli olsa bile bu bir simülatör anlamına gelmezdi. Düşen bilgi entropisinin başka açıklamaları açık duruyor. Yasanın kendisi de tartışmalı.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Vopson, M. M. & Lepadatu, S. (2022). Second law of information dynamics. AIP Advances 12, 075310.; Vopson, M. M. (2023). The second law of infodynamics and its implications for the simulated universe hypothesis. AIP Advances 13, 105308.; Vopson, M. M. (2025). Is gravity evidence of a computational universe? AIP Advances 15, 045035.

Faizal ve ark.: karar verilemezlik ve “simüle edilemez”

Gödel, Tarski ve Chaitin’den yola çıkarak, tamamen algoritmik bir her şeyin kuramının imkânsız olduğunu savunur. Dolayısıyla gerçekliğin bazı kısımları algoritmik olmayan bir anlayış gerektirir. Bir simülasyon algoritmik olurdu, bu yüzden evren bir simülasyon olamaz.

Sonuç. J. Holography Applications in Physics 5(2), 10-21 (2025)’te yayımlandı. E. Redden’in bir yorumu (arXiv:2512.11807), karar verilemezliğin neyin kanıtlanabileceğini sınırladığını, neyin çalıştırılabileceğini sınırlamadığını savunmak için Conway’in Yaşam Oyunu’nu kullanır. Ayrıca doğada hiperhesaplamaya dair kanıt olmadan sonucun haklı çıkarılamayacağını söyler. İkinci bir JHAP mektubu (Khan, 2025) argümanı destekler ve yeniden yorumlar.

Neyi göstermediği. Fiziksel süreçlerin karar verilemeyen önermeleri çözmek için algoritmik olmayan bir yola ihtiyaç duyduğunu kanıtlamaz. Simülasyon yok sonucu bu öncülü ister.

Hiçbir kadranı doğrudan etkilemez · Faizal, M., Krauss, L. M., Shabir, A. & Marino, F. (2025). Consequences of undecidability in physics on the theory of everything. J. Holography Applications in Physics 5(2), 10-21. arXiv:2507.22950.; Redden, E. (2025). Provability vs. execution: a comment on 'Consequences of undecidability in physics on the theory of everything'. arXiv:2512.11807.; Khan, A. K. (2025). Discussion on the Faizal-Krauss-Shabir-Marino argument about the theory of everything. J. Holography Applications in Physics 6(1).

Derlendi: 4 Ekim 2026. Atıfları yayımlanmış makalelerle karşılaştırdık.