آزمون‌ها · آیا از درون می‌توانیم بفهمیم؟

تنها وقتی می‌توانید شبیه‌سازی را تشخیص دهید که جایی میان‌بر زده باشد که فیزیک میان‌بر نمی‌زند. ممکن است شبکه‌ای باشد جایی که فضا باید هموار باشد، جزئیاتی که فقط وقتی اندازه گرفته شود پدید می‌آید، یا رایانه‌ای کوچک‌تر از آنچه اجرا می‌کند. هیچ آزمایشی چنین نشانه‌ای گزارش نکرده است. هر اندازه‌گیری تاکنون به‌جایش یک حد گذاشته. هر مورد زیر می‌گوید چه چیزی آزموده یا استدلال شده، چه نتیجه‌ای داد، به کدام دستگیرهٔ جعبه‌شن مربوط است، و چه چیزی را نشان نمی‌دهد.

اجرا شد، و چیزی نیافت

اندازه‌گیری‌هایی که می‌توانستند نشانه‌ای از جهان محاسبه‌شده نشان دهند. هیچ‌کدام نداد. هرکدام به‌جایش یک حد می‌گذارد. یک شبیه‌ساز دقیق هم نتیجهٔ تهی می‌داد. پس این حدها طراحی‌های خاصی از شبیه‌سازی را رد می‌کنند، نه کل فرضیه را.

جست‌وجوی هولومتر فرمی‌لب برای نوفهٔ همبستهٔ مقیاس پلانک

دو تداخل‌سنج مایکلسون با بازیافت توان 39-40 m کنار هم، با همبستگی متقاطع تا 25 MHz. دنبال نوفهٔ مکانی فضاگونهٔ همبسته می‌گشتند، که مدل Hogan از فضازمان هولوگرافیک/هندسهٔ کوانتومی پیش‌بینی می‌کند.

نتیجه. تداخل‌سنج‌ها به حساسیتی زیر یک زمان پلانک در چگالی طیفی توان کرنش رسیدند. نوفهٔ همبسته ندیدند. همکاری گزارش می‌کند مدل اصلی Hogan با معناداری آماری بالا رد شده است. تحلیل نهایی گونه‌های نوفهٔ برشی را هم محدود می‌کند.

آنچه نشان نمی‌دهد. مدل‌های نوفهٔ همبستگی خاصی از هندسهٔ کوانتومی را رد می‌کند. گسستگی یا شبیه‌سازی را به‌طور کلی رد نمی‌کند. Hogan یادآوری کرد چنین نوفه‌ای ممکن است آن‌قدر کوچک باشد که آشکار نشود، یا در آرایش‌هایی ظاهر شود که کسی نکاویده است.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Holometer Collaboration: Chou, A. S. et al. (2016). First measurements of high frequency cross-spectra from a pair of large Michelson interferometers. Phys. Rev. Lett. 117, 111102. arXiv:1512.01216.; Holometer Collaboration: Chou, A. et al. (2017). Interferometric constraints on quantum geometrical shear noise correlations. Class. Quantum Grav. 34, 165005. arXiv:1703.08503.; Fermilab News (3 Dec 2015). Holometer rules out first theory of space-time correlations.

حدهای زمان پرواز فوتون برای نقض لورنتس: Fermi GRB 090510

زمان رسیدن فوتون‌ها تا حدود 31 GeV را از یک انفجار پرتو گاما کوتاه و دور مقایسه می‌کند. آزمون برای سرعت نوری است که به انرژی بستگی دارد، که بعضی فضازمان‌های گسسته یا گرانش کوانتومی پیش‌بینی می‌کنند.

نتیجه. هیچ تأخیر وابسته به انرژی نیافتند. برای وابستگی خطی، جرم گرانش کوانتومی به M_QG > 1.2 E_Planck محدود می‌شود (Abdo et al. 2009, Nature 462, 331). تحلیلی بعدی از همان انفجار، مدلی تصادفی از «تاری فضازمان» را به مقیاسی بالای 2.8 E_Planck (اطمینان 95%) و 1.6 E_Planck (99%) محدود کرد.

آنچه نشان نمی‌دهد. فقط برای مدل‌هایی است که سرعت فوتونی وابسته به انرژی را پیش‌بینی می‌کنند. فضازمان گسسته‌ای که به‌طور میانگین تقارن لورنتس را نگه دارد، یا اثرهایش درجهٔ دوم یا کوچک‌تر باشد، با کران خطی رد نمی‌شود.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Abdo, A. A. et al. (Fermi LAT and GBM Collaborations) (2009). A limit on the variation of the speed of light arising from quantum gravity effects. Nature 462, 331-334.; Vasileiou, V., Granot, J., Piran, T. & Amelino-Camelia, G. (2015). A Planck-scale limit on spacetime fuzziness and stochastic Lorentz invariance violation. Nature Physics 11, 344-346.

حدهای نقض لورنتس از GRB 221009A (دادهٔ LHAASO)

تحلیل زمان پرواز فوتون‌های TeV از درخشان‌ترین انفجار پرتو گاما که تاکنون مشاهده شده. از داده‌های عمومی LHAASO در بازهٔ 0.2-7 TeV استفاده می‌کند.

نتیجه. Piran & Ofengeim: برای وابستگی خطی (n=1) به انرژی، حدهای پایین مقیاس LIV برابر 5.9 (زیرنوری) و 6.2 (ابرنوری) انرژی پلانک است. برای درجهٔ دوم (n=2)، 5.8 و 4.6 × 10^-8 E_Planck است، بهترین حدهای زمان پرواز در آن مرتبه. Yang, Bi & Yin مقدارهای متفاوتی گزارش می‌کنند، چون روششان فرق دارد. برای نمونه، n=1 زیرنوری E_QG > 14.7 × 10¹⁹ GeV می‌دهد، با استفاده از پس‌فروغ LHAASO.

آنچه نشان نمی‌دهد. حدها به روش تحلیل و فرض‌ها دربارهٔ چگونگی گسیل منبع بستگی دارند. نحوهٔ حرکت فوتون‌ها را در انرژی‌های مختلف محدود می‌کنند. نمی‌گویند فضازمان گسسته است یا نه.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Piran, T. & Ofengeim, D. D. (2024). Lorentz invariance violation limits from GRB 221009A. Phys. Rev. D 109, L081501. arXiv:2308.03031.; Yang, Y.-M., Bi, X.-J. & Yin, P.-F. (2024). Constraints on Lorentz invariance violation from the LHAASO observation of GRB 221009A. JCAP 04 (2024) 060. arXiv:2312.09079.

کران‌هایی از فیزیک و محاسبات

استدلال‌هایی از فیزیک شناخته‌شده یا نظریهٔ محاسبات دربارهٔ آنچه شبیه‌سازی این جهان می‌طلبد.

Beane, Davoudi و Savage: فاصلهٔ شبکه از پرتوهای کیهانی

فرض می‌کند جهان یک شبیه‌سازی عددی روی شبکهٔ مکعبی فضا-زمان است (فرمیون‌های ویلسون بهبودنیافته، مثل QCD شبکه‌ای اولیه). بعد حساب می‌کند چه چیزی را می‌توانیم مشاهده کنیم، از جمله شکستن تقارن دورانی در پرانرژی‌ترین پرتوهای کیهانی.

نتیجه. قوی‌ترین کران آن‌ها عکس فاصلهٔ شبکه‌ای بالای حدود 10¹¹ GeV است. یعنی فاصله‌ای زیر حدود 2 × 10^-27 m. از قطع انرژی بالای طیف پرتوهای کیهانی می‌آید. یک شبکه باعث می‌شد پرانرژی‌ترین پرتوهای کیهانی بیشتر در امتداد محورهایش برسند. هیچ‌کس این را گزارش نکرده است.

آنچه نشان نمی‌دهد. فقط یک مدل خاص را محدود می‌کند، یک شبکهٔ مکعبی با گسسته‌سازی از نوع ویلسون. گسسته‌سازی‌های دیگر، شبکه‌های ریزتر یا روش‌های غیرشبکه‌ای را رد نمی‌کند. و هیچ آشکارسازی گزارش نمی‌کند.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Beane, S. R., Davoudi, Z. & Savage, M. J. (2014). Constraints on the Universe as a numerical simulation. Eur. Phys. J. A 50, 148. arXiv:1210.1847.

Ringel و Kovrizhin: پاسخ‌های گرانشی و مسئلهٔ علامت

نویسندگان نشان می‌دهند پاسخ‌های گرانشی کوانتیده (مثل رسانایی هال گرمایی در فازهای هال کوانتومی کسری) مونت‌کارلوی کوانتومی بدون علامت موضعی را برای بعضی سامانه‌های بوزونی مسدود می‌کنند. این پیشنهاد می‌دهد بعضی سامانه‌های کوانتومی در برابر شبیه‌سازی مونت‌کارلوی کلاسیک کارآمد مقاومت می‌کنند.

نتیجه. نتیجه دربارهٔ بازنمایی‌های QMC بدون علامت برای فازهای مشخصی از ماده چگال است. مقاله دربارهٔ فرضیهٔ شبیه‌سازی نیست. پوشش عمومی ادعا کرد نشان می‌دهد در شبیه‌سازی نیستیم. مفسران آن را رد کردند.

آنچه نشان نمی‌دهد. نشان نمی‌دهد جهان را نمی‌شود شبیه‌سازی کرد. یک رده از الگوریتم‌های کلاسیک را دربر می‌گیرد. اثبات سختی در نظریهٔ پیچیدگی صوری نیست. و شبیه‌سازی که روی رایانهٔ کوانتومی ساخته شود تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد (Aaronson, 2017).

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Ringel, Z. & Kovrizhin, D. L. (2017). Quantized gravitational responses, the sign problem, and quantum complexity. Science Advances 3(9), e1701758. (arXiv:1704.03880, earlier title 'Quantized gravitational responses and the sign problem'); Aaronson, S. (3 Oct 2017). Because you asked: the Simulation Hypothesis has not been falsified; remains unfalsifiable. Shtetl-Optimized.

Vazza: حساب انرژی و اطلاعات اخترفیزیکی

از کران هولوگرافیک و اصل لانداور برای برآورد انرژی لازم برای کدگذاری حالت جهان مرئی، زمین در وضوح پلانک، و زمین در وضوحی درشت‌تر که مشاهدات نوترینوی پرانرژی تعیین می‌کنند استفاده می‌کند.

نتیجه. کدگذاری جهان مرئی به حدود 3.5 × 10¹²⁴ بیت و 8.9 × 10¹⁰¹ J نیاز دارد. جهان مشاهده‌پذیر حدود 2.7 × 10⁷¹ J دارد. زمین در وضوح پلانک حدود 3.0 × 10⁵² J می‌طلبد. زمین در درشت‌ترین وضوحی که مشاهدات نوترینوی پرانرژی اجازه می‌دهند (حدود 10^-23 m) حدود 4.3 × 10²⁸ J می‌طلبد. آن انرژی در اصل وجود دارد، اما نه با آهنگی که یک شبیه‌سازی در حال اجرا لازم دارد. نتیجه: جهانی با فیزیک ما نمی‌تواند این یکی را شبیه‌سازی کند. ارقام از پیش‌چاپ است (arXiv v1).

آنچه نشان نمی‌دهد. شبیه‌سازهایی با فیزیک متفاوت را دربر نمی‌گیرد، یا شبیه‌سازی‌هایی که فقط آنچه ناظران نیاز دارند رندر می‌کنند. یک تفسیر Frontiers در 2026 (Edge & Brown) استدلال می‌کند مقاله نسخه‌ای قوی‌تر و مشترک از جهان را هدف می‌گیرد، نه ادعای بوستروم را.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Vazza, F. (2025). Astrophysical constraints on the simulation hypothesis for this Universe: why it is (nearly) impossible that we live in a simulation. Frontiers in Physics 13, 1561873. arXiv:2504.08461.; Edge, E. & Brown, C. A. (2026). Commentary: Astrophysical constraints on the simulation hypothesis for this Universe. Frontiers in Physics (article 1808725), 21 April 2026.

Wolpert: نظریهٔ علوم رایانه و فرضیهٔ شبیه‌سازی

نظریهٔ علوم رایانه را از راه تز چرچ–تورینگ فیزیکی به فیزیک پیوند می‌دهد. شبیه‌سازی را صوری تعریف می‌کند. بعد از قضیهٔ بازگشت دوم کلینی و قضیهٔ رایس برای رسیدن به نتایجی دربارهٔ شبیه‌سازی و خودشبیه‌سازی استفاده می‌کند.

نتیجه. ثابت می‌کند که، تحت فرض‌هایش، می‌توانیم در شبیه‌سازی‌ای باشیم که خودمان روی یک رایانه اجرا می‌کنیم. این خودشبیه‌سازی است: دو نمونهٔ یکسان و به یک اندازه واقعی. همچنین از قضیهٔ رایس نتایج ناممکنی درمی‌آورد، و به رمزنگاری همریخت و گراف‌های جهان تودرتو نگاه می‌کند.

آنچه نشان نمی‌دهد. تحلیلی صوری است که به تز چرچ–تورینگ فیزیکی بستگی دارد. نمی‌گوید جهان ما شبیه‌سازی است یا نه. نتایجش برای هر جفت جهان چنین برقرار است، نه فقط این جهان.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Wolpert, D. H. (2025). What computer science has to say about the simulation hypothesis. J. Phys. Complexity 6(4), 045010. (arXiv:2404.16050, 'Implications of computer science theory for the simulation hypothesis')

پیشنهادشده، هنوز اجرا نشده

آزمایش‌هایی که منتشر شده‌اند اما انجام نشده‌اند.

Campbell و همکاران: آزمون‌های پیشنهادی رندر در هنگام مشاهده

فرض می‌کند شبیه‌سازی با منابع محدود فقط وقتی چیزی را رندر می‌کند که اطلاعات به ناظری برسد، نه وقتی ماشینی آن را آشکار کند. آزمایش‌های دوشکاف و انتخاب با تأخیر را، فقط در مفهوم، پیشنهاد می‌کند که نتیجه‌شان اگر سامانه این‌گونه در کار صرفه‌جویی می‌کرد فرق می‌کرد.

نتیجه. مقاله آزمایش‌ها را در مفهوم توصیف می‌کند و هیچ داده‌ای گزارش نمی‌کند. اجرای منتشرشده‌ای از این طرح‌ها نیافتیم.

آنچه نشان نمی‌دهد. مکانیک کوانتومی استاندارد پیش‌تر نتیجهٔ چنین آزمایش‌هایی را بدون شبیه‌ساز پیش‌بینی می‌کند. پس نتیجهٔ تهی این دو را تمیز از هم جدا نمی‌کند. و پیشنهاد بر یک قاعدهٔ رندر تکیه دارد که فرض شده، نه استخراج‌شده.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Campbell, T., Owhadi, H., Sauvageau, J. & Watkinson, D. (2017). On testing the simulation theory. Int. J. Quantum Foundations 3(3), 78-99. arXiv:1703.00058.; صفحهٔ مقالهٔ IJQF

مدعا شده، و محل مناقشه

ادعاهای منتشرشده له یا علیه فرضیه که حوزه نپذیرفته است.

Vopson: قانون دوم اطلاعات‌پویایی

پیشنهاد می‌کند آنتروپی اطلاعاتی سامانه‌هایی که حالت‌های اطلاعاتی را نگه می‌دارند در طول زمان ثابت می‌ماند یا کاهش می‌یابد. پیگیری سال 2023 استدلال می‌کند این با یک جهان شبیه‌سازی‌شده جور است. به داده‌های دیجیتال، ژنتیک، فیزیک اتمی و کیهان‌شناسی اشاره می‌کند.

نتیجه. مقالهٔ اصلی: Vopson & Lepadatu (2022). استدلال شبیه‌سازی: Vopson (2023). مقاله‌ای در 2025 گرانش را از همین ایده درمی‌آورد. ریاضیاتش و کاربرد آنتروپی‌اش انتقاد عمومی برانگیخت، و نویسنده پاسخ داد. هیچ‌کس تأیید آزمایشی مستقلی منتشر نکرده است.

آنچه نشان نمی‌دهد. حتی اگر قانون پیشنهادی برقرار باشد، شبیه‌سازی‌ای را نتیجه نمی‌دهد. توضیح‌های دیگر برای کاهش آنتروپی اطلاعات باز می‌مانند. و خود قانون محل مناقشه است.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Vopson, M. M. & Lepadatu, S. (2022). Second law of information dynamics. AIP Advances 12, 075310.; Vopson, M. M. (2023). The second law of infodynamics and its implications for the simulated universe hypothesis. AIP Advances 13, 105308.; Vopson, M. M. (2025). Is gravity evidence of a computational universe? AIP Advances 15, 045035.

Faizal و همکاران: تصمیم‌ناپذیری و «نمی‌توان شبیه‌سازی کرد»

از گودل، تارسکی و چایتین استدلال می‌کند که یک نظریهٔ کاملاً الگوریتمی دربارهٔ همه‌چیز ناممکن است. پس بعضی بخش‌های واقعیت به فهمی غیرالگوریتمی نیاز دارند. یک شبیه‌سازی الگوریتمی خواهد بود، پس جهان نمی‌تواند یکی باشد.

نتیجه. منتشرشده در J. Holography Applications in Physics 5(2), 10-21 (2025). نظری از E. Redden (arXiv:2512.11807) با بازی زندگی کانوی استدلال می‌کند تصمیم‌ناپذیری آنچه را می‌توان اثبات کرد محدود می‌کند، نه آنچه را می‌توان اجرا کرد. همچنین می‌گوید نتیجه بدون شواهدی از ابرمحاسبه در طبیعت موجه نیست. نامهٔ دوم JHAP (Khan, 2025) از استدلال پشتیبانی می‌کند و آن را بازتفسیر می‌کند.

آنچه نشان نمی‌دهد. ثابت نمی‌کند فرایندهای فیزیکی راهی غیرالگوریتمی برای تصمیم دربارهٔ گزاره‌های تصمیم‌ناپذیر لازم دارند. نتیجهٔ «شبیه‌سازی‌ناپذیر» به آن مقدمه نیاز دارد.

مستقیماً به هیچ دستگیره‌ای مربوط نیست · Faizal, M., Krauss, L. M., Shabir, A. & Marino, F. (2025). Consequences of undecidability in physics on the theory of everything. J. Holography Applications in Physics 5(2), 10-21. arXiv:2507.22950.; Redden, E. (2025). Provability vs. execution: a comment on 'Consequences of undecidability in physics on the theory of everything'. arXiv:2512.11807.; Khan, A. K. (2025). Discussion on the Faizal-Krauss-Shabir-Marino argument about the theory of everything. J. Holography Applications in Physics 6(1).

تدوین 4 اکتبر 2026. ارجاع‌ها را با مقاله‌های منتشرشده سنجیده‌ایم.