ذهن‌ها را نمی‌شود محاسبه کرد
استدلال بوستروم استقلال از بستر را فرض می‌کند. یعنی ذهن به چگونگی سازمان‌یافتن و کاری که می‌کند بستگی دارد، نه به زیستی بودن. اگر اجرای برنامهٔ درست برای فهمیدن یا تجربه کافی نباشد، جمعیت شبیه‌سازی‌شده هیچ ناظری در خود ندارد. آن‌وقت گزینهٔ سوم دربارهٔ ما چیزی نمی‌گوید.
مدل چه می‌گوید. دستگیرهٔ مدل ذهن هر سطح را می‌سنجد، از برنامه‌ریزی‌شده تا کوانتومی. اگر ذهن‌ها به فرایندهای کوانتومی نیاز داشته باشند، پلهٔ کوانتومی به کار می‌آید. عددش جایگزین موقت است، چون هیچ‌کس برآوردی منتشر نکرده.
کجا متوقف می‌شود. حساب کردن محاسبات برای یک سطح جزئیات نمی‌گوید آیا آن سطح تجربه پدید می‌آورد. مدل عملیات را می‌شمارد، نه ذهن‌ها را.
ببینید: شاخص‌های آگاهی · Searle, J. R. (1980). Minds, brains, and programs. Behavioral and Brain Sciences 3, 417–424.; Penrose, R. (1989). The Emperor’s New Mind. Oxford University Press.
یک جهان نمی‌تواند خودش را شبیه‌سازی کند
کدگذاری هر ذرهٔ یک جهان حافظه و انرژی بیشتری از جهانی با همان فیزیک می‌طلبد. پس شبیه‌سازی با وضوح کامل این جهان از نظر فیزیکی ناممکن است.
مدل چه می‌گوید. مدل برای جزئیات کامل موافق است. جهان مشاهده‌پذیر در وضوح کوانتومی خارج از مقیاس است، و زمین اتم‌به‌اتم 1068 FLOPS می‌طلبد. پاسخ معمول را هم نشان می‌دهد. رندر فقط آنچه ذهن‌ها مشاهده می‌کنند، جمع کل را به اندازهٔ ده‌ها مرتبهٔ بزرگی کم می‌کند.
کجا متوقف می‌شود. نمی‌سنجیم که آیا جهانی که در صورت نیاز رندر می‌شود می‌تواند زیر هر اندازه‌گیری ممکنی سازگار بماند.
ببینید: یک رایانه چه چیزی را می‌تواند اجرا کند · Vazza, F. (2025). Astrophysical constraints on the simulation hypothesis for this Universe. Frontiers in Physics 13, 1561873.
شبیه‌سازها لازم نیست فیزیک ما را داشته باشند
هر یک از این استدلال‌ها فرض می‌کند واقعیت پایه از فیزیک ما پیروی می‌کند. شبیه‌سازی در جهانی با قوانین متفاوت، بُعدهای بیشتر یا بدون حد لانداور به سقف‌های ما پایبند نیست. پس هیچ جمع کلی که اینجا محاسبه می‌شود آن را محدود نمی‌کند.
مدل چه می‌گوید. هر سقف در سایت، از کف لانداور تا جهان-رایانه، به‌عنوان فیزیک ما بیان شده است. صفحهٔ تودرتویی می‌گوید واقعیت پایه‌اش فیزیکی مثل فیزیک ما دارد.
کجا متوقف می‌شود. مدل نمی‌تواند دربارهٔ رایانه‌ای در فیزیکی ناشناخته چیزی بگوید. جمع‌هایش می‌گویند جهانی مثل ما باید چه چیزی را محاسبه کند، نه هر شبیه‌ساز ممکنی چه چیزی را می‌تواند.
ببینید: روش · Bostrom, N. (2003). Are you living in a computer simulation? Philosophical Quarterly 53, 243–255.
تسلسل بی‌پایان
اگر شبیه‌سازی شده باشیم، شبیه‌سازهای ما هم ممکن است باشند، و همین‌طور بی‌پایان. یا تسلسل هرگز متوقف نمی‌شود، که مشکل است، یا یک واقعیت پایه هست و همان پرسش آنجا هم پیش می‌آید.
مدل چه می‌گوید. زیر فیزیک ما یک رایانهٔ شبیه‌سازی‌شده نمی‌تواند از جهانی که در آن اجرا می‌شود بیشتر محاسبه کند. پس هر لایه فقط سهمی از محاسباتی را می‌گیرد که آن را اجرا می‌کند. هر جهانی که کسی در آن است حداقلی از محاسبات می‌طلبد، پس عرضهٔ رو به کاهش تمام می‌شود و پشته متناهی است. تا چه عمقی می‌رود به سهمی بستگی دارد که هر جهان به کار می‌برد.
کجا متوقف می‌شود. مدل نشان می‌دهد پشته زیر فیزیک ما باید پایان یابد. نشان نمی‌دهد ما کجایش هستیم، و شبیه‌سازهایی با فیزیک دیگر به آن مقید نیستند. Wolpert (2025) به‌صورت صوری استدلال می‌کند که یک جهان می‌تواند شبیه‌سازی از خودش را اجرا کند. مدلی با مقدار ثابت محاسبات برای هر لایه نمی‌تواند آن حالت را دربر بگیرد.
ببینید: شبیه‌سازی‌ها درون شبیه‌سازی‌ها · Wolpert, D. H. (2025). What computer science has to say about the simulation hypothesis. Journal of Physics: Complexity 6, 045010.
اصل بی‌تفاوتی
گزینهٔ سوم به اصل بی‌تفاوتی نیاز دارد. اگر بیشتر ناظرانی که تجربه‌ای مثل ما دارند شبیه‌سازی‌شده باشند، باید باور کنیم احتمالاً ما هم هستیم. منتقدان می‌گویند شواهد ما، یا گروه ناظرانی که انتخاب می‌کنیم، اجازه نمی‌دهد خودمان را نمونه‌ای تصادفی بگیریم.
مدل چه می‌گوید. ابزارک سه‌گانه این حساب را انجام می‌دهد. دو کسر و شمار نسخه‌هایی را که یک تمدن می‌تواند اجرا کند به آن بدهید، و سهم ناظرانی مثل ما را که شبیه‌سازی شده‌اند گزارش می‌کند.
کجا متوقف می‌شود. اینکه آیا آن سهم باید درجهٔ باور شما شود پرسشی دربارهٔ شواهد و جایگاه شما میان ناظران است. یک مدل محاسباتی به آن نمی‌پردازد.
ببینید: جعبه‌شن، سه‌گانهٔ بوستروم · Weatherson, B. (2003). Are you a sim? Philosophical Quarterly 53, 425–431.
هیچ‌کس آن‌ها را اجرا نمی‌کند
یک تمدن بالغ ممکن است شبیه‌سازی‌های نیاکان پر از رنج را ممنوع کند، یا آن‌ها را بی‌فایده یا ناخوشایند بداند. اگر تقریباً هیچ‌کس آن‌ها را اجرا نکند، گزینهٔ دوم برقرار است و احتمالاً شبیه‌سازی نشده‌ایم.
مدل چه می‌گوید. مدل محاسبات موردنیاز یک جهان معین را حساب می‌کند، و پنل‌های اخلاقی آن را از چهار چارچوب اخلاقی می‌خوانند.
کجا متوقف می‌شود. انگیزه محاسبات نیست. پنل‌های اخلاقی به‌عنوان قضاوت نویسنده برچسب خورده‌اند. مدل پیش‌بینی نمی‌کند هیچ تمدنی چه انتخاب خواهد کرد.
ببینید: جعبه‌شن، پنل‌های قضاوت‌شده · Bostrom, N. (2003). Are you living in a computer simulation? Philosophical Quarterly 53, 243–255.
آزمون‌پذیر نیست
یک شبیه‌سازی خوب می‌تواند هر درزی را پنهان کند. پس هیچ مشاهده‌ای نمی‌تواند فرضیه را تأیید یا رد کند. ادعایی که هیچ چیز را پیش‌بینی نمی‌کند ادعای علمی نیست.
مدل چه می‌گوید. پیاده‌سازی‌های خاص چیزی را پیش‌بینی می‌کنند. یک شبکه پرتوهای کیهانی‌ای را پیش‌بینی می‌کند که به جهت وابسته‌اند. فضازمان گسسته سرعت نوری را پیش‌بینی می‌کند که به انرژی وابسته است. مردم دنبال آن امضاها گشته‌اند و حد گذاشته‌اند.
کجا متوقف می‌شود. نتیجهٔ تهی پیاده‌سازی‌های خاص را رد می‌کند. هرگز کل فرضیه را رد نمی‌کند.
ببینید: آزمون‌ها · Aaronson, S. (2017). The Simulation Hypothesis has not been falsified; remains unfalsifiable. Shtetl-Optimized.; Beane, S. R., Davoudi, Z. & Savage, M. J. (2014). Constraints on the Universe as a numerical simulation. Eur. Phys. J. A 50, 148.
فرضیه خودش را رد می‌کند
بنا بر دیدگاه برون‌گرایی معنایی، ذهنی که فقط شبیه‌سازی شده هرگز نمی‌تواند به رایانه‌ها یا شبیه‌سازی‌های واقعی ارجاع دهد. پس جملهٔ «ما در یک شبیه‌سازی هستیم» وقتی کسی آن را از درون یکی فکر می‌کند نمی‌تواند درست باشد.
مدل چه می‌گوید. هیچ. ارجاع چیزی نیست که بشود محاسبه کرد.
کجا متوقف می‌شود. استدلال دربارهٔ معناست، و مدل فقط محاسبات را می‌سنجد. صفحهٔ پاتنم استدلال را بیان می‌کند.
ببینید: مغز در خمرهٔ پاتنم · Putnam, H. (1981). Reason, Truth and History. Cambridge University Press.
اهمیتی نخواهد داشت
حتی اگر شبیه‌سازی شده باشیم، اشیای اطراف ما به‌صورت ساختارهای دیجیتال وجود دارند و باورهای ما دربارهٔ آن‌ها بیشتر درست است. فرضیه شکاکیت نیست. ادعایی است دربارهٔ اینکه جهان ما از چه ساخته شده.
مدل چه می‌گوید. مدل طرفی نمی‌گیرد. حساب می‌کند یک جهان چه محاسباتی می‌طلبد، هر نتیجه‌ای که دربارهٔ واقعی بودن آنچه محاسبه می‌شود بگیرید.
کجا متوقف می‌شود. اینکه آیا چیزهای شبیه‌سازی‌شده واقعی‌اند پرسشی متافیزیکی است. یک مدل محاسباتی نمی‌تواند به آن پاسخ دهد.
ببینید: واقع‌گرایی شبیه‌سازی از دید چالمرز · Chalmers, D. J. (2022). Reality+: Virtual Worlds and the Problems of Philosophy. W. W. Norton.