Ang bilog na mga guho ni Borges

Isang kulay-abo at tahimik na lalaki ang dumarating sakay ng bangka mula sa timog at umaakyat sa isang wasak na bilog na templo na matagal nang nasunog. Iisa ang layunin niya. Gusto niyang mangarap ng isang tao, buong-buo ang detalye, at ilagay siya sa realidad. Pumalpak ang una niyang subok: nanaginip siya ng buong lecture hall na puno ng mga estudyante at hindi niya napatibay ang kahit isa sa kanila. Kaya nagsimula siya ulit nang mas kaunti. Pinanaginipan niya ang isang tumitibok na puso, gabi-gabi, saka ang mga organo isa-isa, saka ang buong katawan.

Ang diyos ng templo ay si Apoy. Pumapayag si Apoy na bigyang-buhay ang pinanaginipang lalaki, para isipin ng lahat maliban kay Apoy at sa nananaginip na tunay siyang tao. Sinasanay ng lalaki ang anak niya, saka binubura ang alaala nito sa pagsasanay, para hindi nito malamang pinanaginipan lang siya. Pinadadala niya ito pababa ng ilog sa isa pang wasak na templo. Pagkatapos ay nabalitaan niya ang isang lalaki roon na nakalalakad sa apoy nang hindi napapaso, at natatakot siya. Kung pag-isipan iyon ng anak niya, mauunawaan nitong larawan lang siya.

Pagkatapos ay dumating ang apoy sa bilog na mga guho. Pumasok ang lalaki rito para mamatay, at hindi siya nito sinunog. Nagtatapos ang kuwento sa: “Nang may ginhawa, nang may kahihiyan, nang may sindak, naunawaan niyang isa lang din siyang anyo, na may iba na nananaginip sa kanya.”

Inilathala ni Borges ang kuwento noong 1940. Ito ang argumento ng simulasyon na nasa anyo ng maikling kuwento, mahigit animnapung taon bago si Bostrom. Kung maaaring likhain ang mga isip, kailangang itanong ng lumikha ng isa kung nilikha rin ba siya. Maliit ang detalyeng nagbubuko nito. Walang problema sa isang nilikhang isip hanggang sa makatagpo ito ng nag-iisang bagay na iba ang trato rito, dito ay apoy na hindi nakapapaso. Sa sandbox, iyon ang hahanapin ng isang pagsubok mula sa loob.