سه‌گانهٔ بوستروم
Nick Bostrom, “Are You Living in a Computer Simulation?”, Philosophical Quarterly · 2003
نه استدلالی که ما شبیه‌سازی‌شده‌ایم، بلکه استدلالی که یکی از سه گزاره باید برقرار باشد.
تمدنی را تصور کنید که آن‌قدر پیشرفته شده که شبیه‌سازی‌های دقیق از گذشتهٔ خودش اجرا کند، با آدم‌هایی در آن که فکر و احساس می‌کنند. مقالهٔ بوستروم استدلال می‌کند که آن‌گاه دست‌کم یکی از این‌ها درست است. تقریباً هیچ تمدنی به آن مرحله نمی‌رسد، چون چیزی پیش‌تر متوقفشان می‌کند. یا تقریباً هیچ‌یک از آن‌هایی که می‌رسند انتخاب نمی‌کنند چنین شبیه‌سازی‌هایی اجرا کنند. یا ما تقریباً به‌یقین در یکی زندگی می‌کنیم. اگر شبیه‌سازی‌های نیاکان اصلاً اجرا شوند، ذهن‌های شبیه‌سازی‌شده بسیار بیشتر از ذهن‌های اصلی‌اند و ذهنی که تصادفی انتخاب شود احتمالاً یکی از آن بسیاری است.
استدلال کوتاه است و دربارهٔ معنای «تقریباً» دقیق است. نمی‌گوید کدام‌یک از سه برقرار است. همین آن را از صورت‌های پیشین پرسش جدا می‌کند. افلاطون، ژوانگ‌زی، دکارت و پاتنم می‌پرسند آیا می‌توانید بدانید. بوستروم از احتمال‌ها می‌پرسد و نشان می‌دهد نمی‌شود هر سه امکان را هم‌زمان کوچک کرد.
مردم اغلب می‌کوشند گزینهٔ چهارمی بیابند. قیدوشرط‌ها واقعی‌اند: یک شبیه‌سازی چند ذهن را در خود دارد، آیا تمدن‌های شبیه‌سازی‌شده خودشان شبیه‌سازی اجرا می‌کنند، بلوغ یعنی چه. این‌ها وزن هر یک از سه گزینه را تغییر می‌دهند. خود استدلال بر دو مقدمه استوار است، استقلال از بستر و یک اصل بی‌تفاوتی. انکار هر یک راه اصلی به امکان چهارم است.
مقاله همچنین توضیح می‌دهد چرا این سایت این‌گونه به نظر می‌رسد. استدلال بوستروم عددی دارد، ذهن‌های شبیه‌سازی‌شده به ازای هر ذهن اصلی. این عدد به این بستگی دارد که یک شبیه‌سازی چقدر محاسبات می‌خواهد. جعبه‌شن این را صریح می‌کند. پنجرهٔ سه‌گانه سناریویی را که انتخاب کرده‌اید همان چیزی می‌گیرد که شبیه‌سازی می‌شود. حساب می‌کند یک رایانهٔ هم‌مقیاس جهان چند نسخه می‌تواند اجرا کند و اجازه می‌دهد دو احتمال دیگر را خودتان تعیین کنید. نوار سوم فقط حساب است.
بوستروم گفته که درجهٔ باورش را میان هر سه پخش می‌کند. آدم‌های مطلع هرکدام بر یکی از آن‌ها ایستاده‌اند. سه‌گانه نمی‌گوید کجا بایستید. فقط می‌گوید دست‌کم یکی از سه گزارهٔ ناخوشایند درست است.