Māyā ta Shankara

Shankara masanin falsafa ne ɗan Indiya na makarantar Advaita (“rashin biyu”) Vedanta. Stanford Encyclopedia ta sa shi a ƙarni na takwas bayan Annabi Isa. Maganarsa gajeru ce. Brahman kaɗai, wato tsantsar sani, ne gaskiya a ƙarshe. Abubuwan duniya da yawa, har da kai da ni, māyā ne: bayyanuwa da aka shimfiɗa a kan Brahman. Misalinsa da ya fi so igiya ce a cikin ƙaramin haske. Ka ga maciji, ka yi tsalle, zuciyarka ta buga da sauri. Idan fitila ta zo, macijin ya tafi, amma bai taɓa zama komai ba sai igiya.

Wataƙila ka yi tsammanin zai ce duniya mafarki ce kawai. Ba ya cewa haka. A sharhinsa kan Brahmasūtra (2.2.28–29) yana jayayya da makarantar Yogācāra ta Buddha, makarantar Vasubandhu, cewa rayuwar farkawa ba kamar mafarki take ba. Ana soke mafarki idan ka farka. Babu abin da za ka isa daga cikin duniyar farkawa da zai soke ta. Don haka yana bayar da matakan gaskiya. Duniyar yau da kullum ta gaske ce ga kowane amfani: za ka iya cin abinci kuma wuta tana ƙonewa. Kawai dai ba ita ce kalma ta ƙarshe ba.

Yoga Vāsiṣṭha, doguwar waƙar Sanskrit wadda malamai har yanzu suna jayayya kan lokacinta, tana ba da wannan ra’ayi a matsayin labarai. A ɗaya, wani mai sihiri yana kaɗa abin hura na gashin tsuntsun dawisu a gaban Sarki Lavana. Sarkin ya zauna daskarre na ɗan lokaci. A lokacin nan yana rayuwa gaba ɗaya a can nesa a matsayin wanda aka kora. Yana aure, yana renon yara, yana tsira daga yunwa, kuma yana gab da jefa kansa a cikin wuta sai ya farka a kan gadon sarautarsa. Daga baya ya tafi tsaunuka ya sami ƙauyen, da mutanen da ke tuna yunwar a can.

Game da hasashen kwaikwayo, Advaita yana ba da amsa a shirye ga damuwar cewa duniyar da aka kwaikwaya za ta zama ƙarya. Za ta zama ta gaske a matakinta, kamar yadda duniyar farkawa take ga Shankara, ba kuma mataki mafi zurfi ba. Labarin Lavana yana ƙara wani abu da filin gwaji zai iya ƙirgawa. Rayuwa gaba ɗaya na iya shiga cikin ɗan lokaci na waje, kuma abin da aka rayu yana barin alamomin da wasu za su iya samu.